Niettemin stond Irene met een beetje dubbel gevoel aan de finish van de Open de Suede in  Vårgårda. “Voor mij persoonlijk is een vijfde plek niet gek, ook omdat zo’n uitslag aantoont dat ik de problemen met m’n knie achter me heb gelaten. Maar de insteek van deze dag was dat we met z’n allen voor Kirsten zouden knokken. Zij won hier vorig jaar de koers, dus was het ook logisch dat we alles op haar zouden zetten. Het wedstrijdverloop in de finale verknalde dat enigszins.”

Irene doelde op de ontsnapping van zeven vrouwen, met zo’n tweeënhalve ronden te fietsen. Ongewild maakte de Utrechtse plotseling deel uit van dat gezelschap. Omdat alle eerder vluchtpogingen vroegtijdig strandden, ging Van den Broek ervan uit dat ook dit initiatief tot niets zou leiden. “Ik reed passief mee. Dat was de afspraak: we zouden bij elke ontsnapping betrokken zijn, zonder er actief kopwerk in te verrichten. De hele dag regende het aanvallen, niets of niemand kon echter weg komen. Ook dit groepje kreeg nooit meer dan veertig seconden.”

En toch bleef het zevental voorop. Het peloton naderde nog rap in de slotkilometers, mede door het vele werk dat met name Chantal Blaak, Lucinda Brand en Trixi Worrack voor hun rekening namen om alsnog aansluiting met de koplopers te bewerkstelligen. Annemiek van Vleuten (Nederland Bloeit) onderkende het gevaar en trok de sprint al op zeshonderd meter van de finishlijn aan. Ze had kennelijk nog zoveel energie dat ze niemand meer hoefde te remonteren. Ellen van Dijk (HTC) werd tweede, Nicole Cooke (MCipollini) passeerde als derde de meet, een zucht voor Ina Yoko Teutenberg (HTC) die net te laat de oversteek vanuit het jagende peloton had kunnen maken. Dat gold eveneens voor Kirsten Wild, nummer zes in de uitslag. 

"Jammer dat het zo loopt", aldus Irene. "Opnieuw hebben we als team goed gereden. Hopelijk trekken we de lijn nu door in de resterende wedstrijden."

bron:www.leontien.nl/aadrink