De teamcaptain is jonger, maar tegelijk ook meer ervaren. ‘Hier ben ik dus totaal niet voor naar Ostrava gekomen', was een van de mildere verzuchtingen van de nummer vier bij de WK junioren in Moncton vorig jaar. 

Het was des te pijnlijk omdat Timmerman na een heel seizoen worstelen het gevoel begon te krijgen dat het lek bijna boven is. ‘Ik had eindelijk weer een beetje het gevoel dat ik kon blokkeren op mijn voet voor de afworp', dacht de atleet. ‘Het had hier een stuk verder gekund dan 70,86 meter.'

Timmerman wierp in de tweede kwalificatiegroep van een wedstrijd die een beetje overhoop werd gegooid door de zware onweersbui vlak voor de aanvang van het middagprogramma. Hij wist na zijn tweede en verste poging dat hij op de wip zat voor kwalificatie. Zelf dacht hij veertiende of vijftiende, om helemaal te balen toen hij hoorde dat hij in de allerlaatste worp van de kwalificatie (vlak achter zijn eigen derde poging) nog uit de finale was gestoten door de Fin Lehtola. ‘Dertiende wil je niet worden, net als dat je geen vierde wilt zijn', riep hij herinneringen op aan vorig jaar. ‘Zó zonde, ik weet zeker dat ik hier in de finale ver had kunnen werpen.' Dezelfde ervaring vanuit Moncton maakt die uitspraak geloofwaardig, want toen mazzelde Timmerman in de kwalificatie, om vervolgens boven zichzelf uit te stijgen - ook al was dat dan als vierde.

Bron: www.atletiek.nl

Tekst: Wilmar Kortleever; Foto's: Erik van Leeuwen